It all ended when you're gone

Before I turn off the lights

And close our eyes

I'll tell you my secret

I've held all my life

It's YOU that I lived for

And for you I'd DIE

So I lay here with you

'Till the FINAL GOODBYE.

Final Goodbye

Dear Dale,

Kamusta ka na? Si Neil? Ahh, napasulat ako sa iyo dahil may gusto akong sabihin. Ipagpalagay na lang natin na isang sulat pamamaalam para sa iyo. Sana sa huli kong sulat na ito ay malaman mo kung ano talaga ang nararamdaman ko ngayon. Alam mo, ito ang kauna-unahang ginawa kong sulat para sa isang taong tulad mo. Kadalasan kasi ay di ako nagsusulat, pinag-wawalang-bahala ko na lang, hindi katulad nito na pinagsikapan ko talaga at pinagpuyatan, maiparating lang sa iyo.

Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa. Dederetshain na kita. Nabasa mo na siguro ang mga naunang mga blog ko, na patungkol pa rin sa iyo. Kung hindi pa eh, marapatin mo sana na pakiusapan kita na basahin muna ang mga nauna kong blog bago ito upang mas maintindihan mo ang aking mga sasabihin sa iyo.

Doon ko lang naman isinalaysay ang maikling kasaysayan ng ating mga naging pag-uusap at ang lahat ng nangyari sa akin, sa iyo, kay Neil pati kay Aerol, at sumali pa itong si May. Napag-isip isip ko rin na sa ganitong paraan lamang maiibsan ang nararamdaman ko. Ika nga, sabi nila, na hindi ka makakalimot sa nakaraan kung hindi mo ibabahagi sa iba ang naging karansan mo. Buti na lang, hanggang dito lamang sa blog nalalaman ang lahat ng ito, hindi sa Maalaala Mo Kaya ni Ms. Charo Santos.

Doon mo mababasa ang lahat ng katangahan ko, ang saya na naramdaman ko, ang lungkot, ang pagkamakasalanan ko, ang panghihimasok ko sa buhay ng may buhay na pala. Pero lahat ng iyon ay isang alaala na lamang. Ang Edward na iyon na ibinaon na sa limot at kailanman ay di na maaaring gumala pa.

Siguro nga, dala ng pagka-newbie ko sa larangan na ito, ay nauto mo ako, napaasa kumbaga. Pero wag kang mag-alala, ang karma hanggang impyerno ang resbak. Matagal ko na sanang sinabi ito sa iyo, pero wala akong lakas ng loob, kaya heto, dito na lang ako magpapaalam.

Dale, dala na siguro ng killer looks at killer texts at posts mo sa Facebook eh, napapatawa mo ako sa bawat araw na may chatting session tayo. Sa totoo lang, napapa-smile ako ng walang dahilan. Hinihintay kita buong araw kung mag-oonline ka o hindi, inaabangan ang inbox ko kung nag-text ka na at binabalik-balikan ang mga nakaraan nating pag-uusap. Kumbaga eh, sa iyo umikot ang mundo ko noong mga panahong iyon, ikaw ang laging nasa isip ko, ikaw parati ang bumubuo sa araw ko. Ang corny mang sabihin pero totoo ang lahat ng ito.

Ilang araw matapos tayong nagkakilala ay tinignan ko ang profile mo sa nasabing social networking site. Nag-post ka tapos may apat yata o limang tao na nag-like sa status mo. Naging mausisa ako nooong mga panahong iyon kaya naisipan kong tignan ang mga taong nag-like. May nakita akong ma-pontensyal na "liker" kung tawagin nila. Isang Neil na photographer daw ng Flickr (daw kasi dahil di naman lahat ng information sa Internet ay karapat-dapat na paniwalaan). Timing rin na ilang mga minuto lamang ang nakalipas ay nag-accept na siya. Agad akong nagpakilala sa chat at nagpasalamat sa kabutihang loob niya sa pag-accept ng nasabing request. Doon ko siya nakilala, sa ganoong paraan. Doon ko rin nalaman ang totoo.

Kaya naman pala hindi ka na masyadong nag-rereply sa akin ng mga panahong iyon at ngayon ay ni isang text ay wala akong natanggap mula sa iyo. Okay lang yun. Alam mo namang babanat at babanat talaga ako kahit di mo mapansin. Sa kabila ng lahat, masasabi ko pa rin na ang swerte swerte ko kahit na ganito ang naging sitwasyon ko sa aking buhay. Noong gabi doon pa kami nagka-usap ni Neil nang masinsinan. Ngunit mga bandang alas-diyes ay may isang Aerol ang nais makipag-friend sa akin sa Facebook. Sa walang pag-aatubili ay agad ko itong inaksept (inaccept). Nagkaroon agad kami ni Aerol ng chatting sesion. Andaming niyang tanong sa akin, at lahat ng iyon ay patungkol sa iyo, sa akin, sa ating dalawa, at sa friend raw niya. Mas nalaman ko mula kay Aerol ang totoo dahil sinabi niya.

Agad akong nagdesisyon na kumalas, patawarin ka, at kalimutan na lang ang lahat. Ngunit hindi pala ganoon kadali ang salitang "move-on", sa Facebook pa lang di na kita matanggal-tanggal sa ang relationship status ko. Pero ganoon man ako kahina, eh may ibubuga pa rin naman ako kahit papaano kasi kahit naging malungkot ako dahil pa rin sayo, at least di ako umiyak at nagloko tulad ng iba. Sa halip ay pinag-ibayuhan ko pa ang aking pag-aaral. Hindi naman ako nagagalit sa iyo, nagpapasalamat pa nga. Kasi dahil sayo naging matapang ako, naging mas matatag na suungin ang lahat ng mga pagsubok na ibinigay sa akin ng Panginoong Diyos.


Maiba ako, hindi naman sa sinusulsulan kita pero mag-ingat ka sa mga taong pinagkakatiwalaan mo at baka isang araw ay malaman mong matagal-tagal ka na palang nililinlang. Sige ka, ma-karma ka ay baka di mo kayanin. Kaya payo ko sa iyo, harapin mo sila habang sila ay nakatalikod pa. Kuha mo?


Basta yun na yun. Ikaw na ang bahalang mag-interpret. Basta tinulungan na kita at pinaalahanan. 


Dale, nasaktan mo man ako ay nakatulong ka pa rin. Salamat. Sana wag mo nang ulitin iyon sa ibang taong naghahanap ng totooong relasyon, yung hindi fairplay. Magtino ka na sana at maging masaya ka sa piling ng mga nagmamahal sa iyo. 


Pero bago ako mag-paalam ay may isisingit pa ako. Balang araw ay magkikita tayo, tandaan mo yan. Hahanapin kita. At kapag nakita na kita, saka kita sasampalin. Joke lang. Gusto kong makita ka para mapasalamatan ka ng personal. Pero malayo pa yun. Saka na lang kapag nagkita na talaga tayo.


Oh, sige. Hanggang dito na lang siguro ako. Paalam. Hanggang sa tayo'y magkita. Ahaha.

Nagmamahal,

        Edward                                 

Shut Up and Drive - The Lyrics

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang blog na ito. Andaming ideya ang nasa aking isipan. Nagpupumiglas at umaalingawngaw. Heto ako ngayon upang ibahagi sa inyo ang aking kuwento tungkol sa isa sa mga malalaking bahagi ng aking buhay. 

Bilang panimula, ipapakilala ko muna ang aking sarili sa inyo. Ako pala si Edward John. Alinman sa dalawang pangalan ko ay maaaring ninyong gamitin. Pero yung tumatawag sa akin ng Edward ay mga kakilala ko lang at minsan, mga kaibigan. Habang yung John eh, mga matalik kong kaibigan simula pa noong nagkaisip ako. Nag-aaral ako ngayon sa isang kolehiyo dito sa Davao City at kinuha ang kursong Bachelor of Science in Customs Administration. Sa kabutihang palad ay nakakapasa rin naman ako. Isa ako sa mga tinatawag na working scholars. Nagtatrabaho ako sa unibersidad sa umaga at nag-aaral sa gabi. Ang kadalasang oras ng aking pag-uwi ay mga bandang alas-diyes ng gabi. Hindi ko nga alam kung bakit ako nakatiis sa ganitong sitwasyon. Siguro nga eh sa kagustuhan kong maka-graduate ng kolehiyo, makahanap ng maganda at disenteng trabaho at higit sa lahat makaahon sa maralitang buhay na ito. Ito ang aking inspirasyon.

Di naman masyadong mahirap ang trabaho ko, para nga lang akong nagbabantay ng isang internet cafe, nasa Electronic Library kasi ako naka-assign (ELib kung tawagin). Dito, nakakapag-research ako online, nakakapag-encode ng mga dokumento tulad ng assignments, nakakapagpatugtog ng mga nakahiligan ko mga music, at higit sa lahat nakakapag-Facebook.

Sa tuwing mag-oonline ako, lagi talaga akong may wall post araw-araw, mapa-picture man o video, plain text o hyperlink (link). Pero nandoon pa rin ang focus ko sa aking pag-aaral. Facebook at text messages lang kasi ang nagpapabuhay sa aking tuyong lovelife. Minsan nga kahit personal na at nonsense eh, pino-post ko pa rin. Wala kasi akong magawa. Isang araw ay nag-post ako ng lyrics para makaagaw ng pansin sa mga adik rin sa music tulad ko. Ganito ang post ko:

Cause I'm a zero to 60 in 3.5

Baby you've got the keys

[guess the lyrics and the artist as well].

Lumipas ang ilang minuto ay may nag-comment, tinignan ko kung sino ngunit hindi ko kilala. Pamilyar ang pangalan pero hindi ko masyado maaninag ang kanyang larawan (thumbnail lang kasi). Nang binuksan ko ang page ay nagulantang ako sa aking nakita. Isang di ko talagang kilala na ginoo ang nag-comment ng sagot niya. Sabi niya: Shut up and drive by Rihanna (at naka link pa ang panagalang Rihanna, palatandaang ni-like niya yung official Facebook fan page ng nasabing singer). Itago natin siya sa pangalang Dale. Itong Dale na ito ay friend ko sa naturang social networking site ngunit hindi ko siya kilala sa personal na buhay. Gwapo siya, kamukhang-kamukha ni Dino Emperial at may matangos na ilong. Nagdalawang-isip ako kung siya ba nga yung nasa picture pero hindi ko na muna siya tinanong tungkol doon, sa halip ay nagbigay na naman ako ng isa pang lyrics upang siyasatin kung hanggang saan ang alam niya. At ulit ay hindi ako makapaniwala sa galing niya. Nasasagot niya lahat ng tama at hindi aabot ng dalawang minuto bago siya makareply. Alangan naman na i-search niya yung lyrics sa loob ng dalawang minuto? Hindi rin naman siya magsasayang ng oras na mag-reply kung wala talaga siyang interes. At hindi rin siya mag-rereply ng basta basta kung hindi niya alam ang mga pinagsasabi niya. Nakaiilang lyrics na rin ako noong mga panahong iyon, sa palagay ko eh sampu na at lahat ng iyon ay nasasagot niya ng tama. Doon na ako nagkaroon ng lakas ng loob na tanungin siya tungkol sa kaalaman niya sa music.

"Weeh, hindi lahat ng pinagtatanungan ko niyan ay nasasagot lahat ng tama... ikaw lang? Totoo ba talaga yung mga sagot mo o nag-search ka lang ng lyrics sa Google?"

"I'm just a music lover, that's all. I am not cheating you. What for?", sabi niya.

Natuwa ako sa kanyang sinabi. Parang hindi totoo pero nangyari na.